Al sinds vroeger voel ik diep van binnen een roep naar huis. Een grote behoefte om te worden wie ik werkelijk ben, in plaats van diegene die ik voordoe dat ik ben.

Al jong ben ik een houding aan gaan nemen, van stoere slimme meid, die zelfverzekerd overkomt en zich niet van haar stuk laat brengen door wat er om haar heen gebeurd. 
Ik ben een muur om me heen gaan bouwen en een masker op gaan zetten. Nou zeg maar gerust een bunker en meerdere maskers. 
Voor de buitenwereld was ik vrolijk, grappig (als je mijn humor tenminste begrijpt 😉 ) zorgzaam en iemand die weet wat ze wilt. Van binnen was dit een heel ander verhaal. 
Onzeker, bang, verdrietig, boos, eenzaam en verloren.

Mijn mooie eigenschappen, die me hielpen om mensen op afstand te houden en geen diepere vragen te krijgen, zette ik volop in en daarmee verstopte ik alles aan mezelf waar ik me voor schaamde en van walgde. Nu terugkijkend was dat beangstigend veel.

Ik deed dit om mezelf te beschermen. Te beschermen tegen de boze buitenwereld. Want als kind had ik geleerd, dat wat of hoe ik dingen ook deed, het altijd resulteerde in pijn en verdriet. Die wereld had me zoveel verschillende boodschappen gegeven, dat ik er niets meer van snapte. Hoe kon ik het ooit goed doen?

‘Wees vooral eerlijk’, maar dat resulteerde dan in straf of buiten sluiten door leeftijdsgenootjes. Ook liegen gaf dit resultaat, maar dan inclusief de angst en spanning van ontdekt te worden. ‘Ben vooral jezelf’, maar ook ‘je moet lief zijn, braaf zijn, sssstt papa ligt te slapen, pas je maar aan dat is goed voor je en je moet luisteren naar de volwassenen.’ Weinig werd er uitgelegd, het was nou eenmaal zo en daar had je naar te luisteren. Hoe moest ik vanuit mezelf dan ooit gaan begrijpen hoe ik mezelf kon zijn en blijven.

En dus paste ik me aan. En daar bleek ik heel goed in te zijn. Alleen de prijs daarvan was, dat ik niet meer mezelf was en dat ik beetje bij beetje vergat, wie ik werkelijk ben. 
Ik werd de Judith waarvan ik invulde dat de wereld dat van mij wilde, en ik werd de Judith waarmee ik dacht dat mij de minste pijn en verdriet gedaan werd.

Ik ging buiten mezelf op zoek om dat te vinden dat ik zo miste. Liefde, aandacht, gezien en begrepen worden, goedkeuring krijgen, begrip ontvangen en horen hoe bijzonder ik was. Maar hoe kan iemand je daarin ooit zien, als je mensen zo op afstand houdt en niet laat zien wie je werkelijk bent.

Heel mijn volwassen leven, ben ik op zoek geweest naar hoe ik deze overlevingsstrategieën, patronen, overtuigen, angsten en emoties bewust kon krijgen en los kon laten. Ik heb heel veel alleen gedaan, maar gelukkig heb ik stukje bij stukje steeds meer mensen dichterbij gelaten en ben ik toe gaan laten dat anderen me hielpen bij mijn zoektocht naar mezelf. Alleen had ik het anders niet zo ver gered.

Ik heb ontdekt en ervaren dat de antwoorden op mijn verlangens en wensen, niet buiten mezelf te vinden zijn, maar in mezelf zitten. Om te komen waar ik vandaag de dag ben, was het nodig om op reis te gaan in mezelf.
Om al die dingen waar ik zo bang voor was, me zo voor schaamde en heel hard voor wegliep, stap voor stap aan te kijken en toe te laten. Om vervolgens te ontdekken, dat het allemaal helemaal niet zo donker, slecht en verschrikkelijk was als ik er zelf van gemaakt had.
Ja als kind, als klein kwetsbaar wezen dat afhankelijk is van volwassenen om te overleven, heb ik het als overweldigend ervaren. Maar nu als volwassenen ben ik prima in staat om daar mee om te gaan.

Stapje voor stapje ben ik licht gaan schijnen op al die dingen die ik in mezelf als zo donker en slecht bestempeld had. Ik heb dingen ontdekt die zeker verschrikkelijk waren toen ik ze meemaakte, maar door ze vast te houden en niet te willen zien, hield ik ook de emoties en pijn vast die het me destijds gedaan had. 
Juist door, samen met hulp, te erkennen wat er gebeurd is, erkende ik mezelf. Ik leerde om dat wat er gebeurd was, los te zien van wie ik ben en niet meer slecht over mezelf te denken, enkel omdat iemand anders mij iets slechts aangedaan had.

Doodsangsten verdwenen met iedere stap die ik zette, mijn vertrouwen in mezelf groeide, met iedere angst en emotie die ik durfde te voelen en te ervaren, mijn zelfbeeld werd positiever, met iedere stukje dat ik los liet.
En ik heb me toch een hoop dingen los gelaten.

Vandaag de dag kan ik zeggen dat ik dankbaar ben. Dankbaar voor alles dat er aan bijgedragen heeft dat ik gegroeid ben en meer mezelf geworden ben. Ja zeker ook de moeilijke ervaringen in mijn leven.

Natuurlijk ben ik nog lang niet uitgegroeid. Er is nog genoeg om te ontdekken in mezelf. Maar voor het eerst in mijn bewuste leven kan ik zeggen dat ik geluk voel. Dat ik weet wat zelfliefde is en hoe heerlijk het voelt om voor mezelf te kiezen, in plaats van dat te doen wat ik denk dat anderen van me willen of verwachten.
Ik ben niet meer degene die steeds op anderen aan het wachten is, die bang en onzeker door het leven gaat, die dingen aan het doen is die ze helemaal niet leuk vindt, die het geluk van anderen voor dat van zichzelf zet, die steeds het gevoel heeft dat ze geleefd wordt en zich steeds zo eenzaam en onbegrepen voelt.

Het gekwetste kind in mij bepaalt niet langer de keuzes die ik als volwassen vrouw maak. Ik weet nu wat ik kan doen, op het moment dat ik overweldigd wordt door een situatie en oud zeer mee naar boven komt. Ik handel niet langer vanuit angst of emotie, maar vanuit wat ik werkelijk wil. En ik geniet van het leven dat ik leef.

Sinds ik weet en ervaren heb hoe mooi het is om steeds meer thuis te komen in jezelf en te worden wie je werkelijk bent, help ik hier met veel liefde en enthousiasme ook anderen mee.
Door alles wat ik geleerd en zelf ervaren heb, begrijp ik heel goed wat jij doormaakt. En nog beter, ik heb de kennis, kunde en tools in huis, om jou te helpen. Om jou bij te staan om ook op reis te gaan in jezelf en licht te schijnen op die dingen, waarvan je dat nog niet eerder gedurfd hebt. Om zo te ontdekken wie je werkelijk bent en wat je werkelijk wilt en steeds meer gelukkig te worden in een leven naar wens.

In contact met wie je werkelijk bent

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *