Heel vaak hebben vrienden tegen mij gezegd;
“Judith je maakt het jezelf zo moeilijk. Je denkt zoveel, je denkt zo moeilijk, je verwacht zoveel van jezelf.
Voor anderen weet je zulke mooie dingen te bedenken en heb je lieve woorden klaar, maar zelf moet je zoveel. Jij hoeft toch helemaal niet onzeker over jezelf te zijn, als je toch eens zou zien hoe mooi je bent.

Ergens wist ik wel dat ze gelijk hadden… maar tegelijkertijd had ik geen idee wat ze precies bedoelden. Hoe maak ik het mezelf moeilijk dan? Ja ik denk veel, en daar word ik moe van, maar verder doe ik mezelf toch geen kwaad… Mijn leven wordt toch niet makkelijker als ik minder na zou denken.. En als dat wel zo is… hoe doe ik dat dan in godsnaam. Ik ken niet anders… ik weet niet anders. Nu heb ik mooi alles in de hand. Mij verrassen ze niet. Ik ben op alles voorbereid.

Ik had mijn leven prima voor elkaar. Een baan in de zorg die ik altijd graag gewild had, een groot sociaal netwerk met lieve vrienden en familie die allemaal voor me klaar staan, een schat van een vriend met wie ik samenwoon en 2 maffe katten heb, samen voldoende inkomen om leuke dingen te doen en geen zorgen te hebben, sporten en hobby’s waar ik mijn ontspanning in kan vinden.
En toch was ik niet gelukkig… Ik snapte er niets van… Vond ook dat ik me niet aan moest stellen en vooral door moest gaan.

Die vermoeidheid werd steeds erger. Het eenzame gevoel van binnen ook. Heel in de verte voelde ik een verdriet en vaak had ik de gedachte ‘ik ben zóo moe’, houdt dit dan nooit op. Ik snapte wel dat ik zo niet verder kon, maar had serieus geen idee hoe ik dit anders kon doen. Er was ook niemand die het me kon vertellen, want ja… hoe laat je los… Hoe laat je controle los, als onveiligheid een mega groot thema in je leven is.

De belangrijkste ontdekking die ik gedaan heb, is dat ik aan het overleven was in plaats van aan het leven. Ik had geen idee wie ik werkelijk was en wat ik werkelijk leuk vond. Ja die baan in de zorg vond ik leuk, 10 jaar geleden. Nu hopte ik vooral na 2 jaar weer naar de volgende baan, onder het mom dat ik de uitdaging kwijt was, maar in werkelijkheid vluchtte ik weg van het besef dat dit niet meer was wie ik ben. Want wat bleef er dan nog over? Des te meer ik mezelf leerde kennen, des te meer ik ontdekte dat het tijd was om te evalueren. Is mijn leven nog wel zoals ik dat zelf wil of hobbel ik gewoon door, vluchtend voor mezelf.

Het was geen makkelijke keuze, want mijn ego, met al zijn overtuigingen, angsten en emoties, wil heel graag dat alles blijft zoals het is. Die wil vooral niet dat je veranderd, want dit ken je, dit is veilig, hoe ongelukkig je er ook van wordt. Je ego denkt niet als volwassenen, die denkt als kind, als dat kind dat zo vaak gekwetst is of pijn gevoeld heeft. Die wil dat nooit meer voelen en denkt dat je overlevingspatronen daar de enige manier voor zijn.
Maar je ego beseft niet dat je nu volwassen bent. Niet meer dat kind dat niet op kon tegen die ‘grote boze wereld’. Nu kun je dat wel. Nu kun je dat doen wat jou gelukkig maakt. Maar daarvoor is het wel belangrijk om het gekwetste kind in je te erkennen en te laten weten dat je nu volwassen bent. Dat jij dit oplost, voor jullie samen.

Door dit heel vaak te doen, is er meer ruimte gekomen voor mezelf en is het me gelukt om voor mezelf te kiezen. Om er voor te kiezen om me niet langer te laten leiden door onveiligheid en enkel maar te overleven. Om ervoor te kiezen te gaan ontdekken wie ik ben en wat mij gelukkig maakt. Met de hulp van anderen.

Ik ben hier mega in gegroeid en ben mezelf dingen gaan gunnen. In plaats van altijd maar in onmogelijkheden te denken als het om mezelf gaat, heb ik leren loslaten voor dat moment en leren genieten van wat er ontstaat. Vanavond was hier een mooi voorbeeld van.

Een goede vriend van mij woont in Utrecht. We spreken om en om af in Den Bosch en in Utrecht waar we dan uit eten gaan. Dit keer in Utrecht. Hij had een exclusieve Italiaan uitgekozen. Mijn ego meteen in de stress. Want dat kan ik toch niet betalen… en dat doe ik toch nooit… en laat ik dan iets simpels uitkiezen… Ik had meteen door wat er gebeurde en ben er niet in meegegaan, maar heb voor mezelf gekozen.

Ik mag hiervan genieten. Ik verdien dit en ik heb het geld. Op gevoel uitgekozen wat ik wilde hebben en het was heerlijk. Echt van genoten en ervaren hoe het leven ook kan zijn. Het heeft me geholpen dingen in een ander perspectief te zien. Dit mag vaker en als ik het dan een keer doe, laat ik er dan vooral van genieten. Weinig van wat echt lekker is, is zoveel beter dan veel van iets wat het niet is. 

Op de terugweg moest ik met de bus, want er rijden dit weekend geen treinen. Er waren veel te veel mensen voor de bus die gepland stond. De overtuiging neergezet dat ik in die bus zou zitten… en ja hoor, ik zat erin. Nu eens een keer niet de brave Judith die altijd staat te wachten en iedereen voor laat.

Dit zijn van die momenten dat ik geluk ervaar, simpelweg omdat ik voor mezelf kies. Kies om te genieten van wat er mag zijn, in plaats van alles zo moeilijk te maken.
Het leven is een speeltuin, dus laten we er samen van genieten.

 

Niet zo moeilijk doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *